İzmir’in Aliağası’nda meydana gelen çelik fabrikası patlaması, işçi sınıfının geleceğine dair karanlık bir perdeyi daha çizinciyor. 18 değerli emekçinin hayatının kaybı, sadece bir trajediyi değil, aynı zamanda sistemik bir sorunun acı bir örneğini de ortaya koyuyor. İSİG’in raporları, yılın ilk on ayında 2 bine yaklaşan iş cinayetlerinin ve yaralanmalarının vahametini gözler önüne sererken, yaşananlar “emek-emekçi mezarlığı” olarak adlandırılmasının nedenlerini daha da net bir şekilde ortaya koyuyor.

Soma’da yaşanan maden faciası, Türkiye’nin işçi sağlığı ve güvenliği konusundaki kronik sorununu bir kez daha hatırlatıyor. Yıllardır süregelen ihmaller, bugün Aliağa’da 18 canımızı alırken, bu trajedinin ardında yatan sermaye odaklarının kâr hırsının ve emekçilerin haklarının göz ardı edilmesinin olduğu açıkça ortaya koyuluyor. İktidarın, yaşananları ‘kaza’ olarak geçiştirmesi, sorunun ciddiyetinin ve işçilerin yaşamıyla ilgili sorumluluğun ne kadar büyük olduğunu gösteriyor. İşçi canı, iş güvenliği kavramının artık sadece bir slogan olmaktan çıkıp, gerçek bir değer olarak hayatlara dokunması gerekiyor.

HABAŞ gibi, sık sık iş kazalarıyla gündeme gelen fabrikaların Aliağa’daki son patlama, sistemin ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor. Yıllarca süren vaka raporları, iş güvenliği önlemlerinin yetersizliğini ve emekçilerin can güvenliğinin sağlanmadığını açıkça ortaya koyuyor. Şahap Avcı gibi uzun yıllar Cumhuriyet’in muhabiri olarak Aliağa’yı yakından takip eden isimlerin, bu fabrikada yaşanan sık sık kazaların vahametini vurgulaması, sorunun kökenine inmek için önemli bir başlangıç noktası sunuyor. Hamdi Başaran’ın işyeri açılırken yaşanan tragik ölümü, bu sistemin emekçilere karşı ne kadar acımasız olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.

<

Aliağa’da yaşanan bu olay, sadece bir fabrika patlaması değil, aynı zamanda zeytin yetiştiricilerinin karşı karşıya olduğu sorunların da yansıması. Ege’nin zeytinliklerinde “var” yılı yaşanırken, üreticiler zeytinlerini toplamak için çabalarken, aynı zamanda sistemin emekçileri nasıl sömürdüğünün acı bir örneğini de gözlemliyor. Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun “Önde zeytin ağaçları” dizeleri, bu trajedinin ardındaki acı gerçeği ve emeğin yitiklerini, gelecek nesillere aktarmanın önemini bir kez daha vurguluyor. Emekçilerin örgütlenerek, mücadele ederek ve ortak bir sesle seslenerek, sağlıklı ve güvenli bir yaşamın, temiz bir doğanın ve çevrenin korunmasının mümkün olacağını unutmamalıyız.”}p>