İşçi sağlığı ve güvenliği, her zaman ön planda tutulması gereken bir öneme sahipken, HABAŞ Demir Çelik Fabrikası'nda yaşananlar, bu konudaki ciddi ihmallerin ve sendika yönetiminin bu konuda yetersiz kalmasının acı bir örneğini oluşturuyor. Fabrikada, en az 45 işçinin hayatını kaybettiği, yüzlerce işçinin yaralandığı ve binlerce kişinin sağlığının bozulduğu bu karanlık tablo, iş güvenliğinin önemini bir kez daha gözler önüne seriyor.
Türk Metal Sendikası'nın, işçilerin canlarını ve sağlıklarını koruma, ücret ve özlük haklarını iyileştirme ve iş barışını sağlama gibi temel görevlerini yerine getirmemesinin sonuçları, HABAŞ'taki trajik olaylarla somutlaşmıştır. 21 Ekim 2026'da Hakan Doğan'ın yüksekten düşerek hayatını kaybetmesi ve 5 Kasım 2026'da Eyüp Eğinli'nin iş makinesi lastiğinin patlaması sonucu yaşamını yitirmesi, sendika yönetiminin acizliğini ve duyarsızlığını açıkça ortaya koymuştur. Taziye mesajı dahi iletmeme gibi eylem, işçilerin acısını daha da derinleştirmiş ve sendikanın toplumsal sorumluluklarını yerine getirmediğini göstermiştir.
Patron Mehmet Rüştü Başaran'ın yalı hapsinde olması, yaşananların ciddiyetini bir kez daha vurgulamaktadır. Sendika genel merkezi, yaşanan facianın ardından sadece kısa bir sosyal medya açıklaması yapmakla yetinmiş, tepkilere karşılık olarak Aliağa'ya giderek bir açıklama yapmıştır. Bu açıklama, yaşananların ağırlığına ve işçilerin acısına layık olmayan, yüzeysel ve etkisiz bir tepki olmuştur. Sendika, işçilerin çalışmaktan kaçınma hakkını savunması gereken bir dönemde, bu hakkı kullandırılmasını sağlayamamıştır. Ayrıca, yaklaşık 6 bin kişinin çalıştığı fabrikada yarısı taşeron şirketlere bağlı ve sendikasız olan işçilerin de sendika tarafından göz ardı edilmesi, sendika yönetiminin işçi haklarına karşı tutarsız ve adaletsiz bir yaklaşım sergilediğini göstermiştir.
HABAŞ'taki iş cinayetlerinde Türk Metal Sendikası yetkililerinin de hukuki sorumluluğu vardır ve yargılanmalıdır. Sendika, işverenle entegre bir yapıya sahip olmuş, sarı sendikacılığın en eski ve en güçlü örneklerini temsil etmektedir. Sendika yöneticilerinin seçiminde işçilere söz hakkı tanınmaması, sendikanın işçi haklarını savunma konusundaki yetersizliğini daha da belirgin hale getirmektedir. Bu trajik olaylar, iş güvenliğinin sağlanması ve işçilerin haklarının korunması konusunda acilen harekete geçilmesi gerektiğini bir kez daha göstermektedir.