Umutsuzluk anlarını geride bırakarak, küresel dengelerdeki ani değişimleri analiz etmek, Türkiye’nin gelecekteki güvenlik stratejilerini şekillendirmede kritik bir rol oynuyor. Zelenski’nin desteğiyle şekillenen politikalar artık bir kenara itilirken, Trump’ın yaklaşımı, uluslararası ilişkilerde yeni bir dönemin habercisi gibi. Bu durum, ABD ve NATO’ya olan güvenin sorgulanmasına ve Türkiye’nin kendi yolunu çizme ihtiyacını artırmasına neden oluyor.
Avrupa’nın, Rusya ile Kremlin arasında kurduğu yeni ittifak nedeniyle yalnızlaşması, Türkiye’nin Avrupa Birliği ile olan ilişkilerini de risk altında bırakıyor. Montrö Sözleşmesi’nin geleceği belirsizleşirken, Bulgaristan ve Romanya’nın AB ve NATO’dan destek talepleri, sözleşmenin yeniden gündeme gelmesine zemin hazırlıyor. Türkiye’nin, bu potansiyel gelişmelere karşı tedbirli ve dikkatli bir strateji izlemesi gerekiyor.
Libya’daki deniz yetki alanları anlaşması, Mısır’ın ilişkilerini düzeltme çabalarıyla birleşince karmaşık bir tablo ortaya çıkarıyor. Yunanistan, İsrail, Mısır ve GKRY’nin ortak savunma projeleri, Türkiye’nin karşı karşıya olduğu jeopolitik zorlukları daha da artırıyor. Bu durum, Türkiye’nin güvenlik önceliklerini yeniden değerlendirmesini ve bölgesel dinamikleri daha yakından takip etmesini gerektiriyor.
Azerbaycan’ın İran tehdidine karşı İsrail ve ABD ile işbirliği yapması, Türkiye’nin iç politikadaki gerginlikleri görmezden gelmesini mümkün kылmıyor. Türkiye’nin, Azerbaycan’ın iç işlerine karışmaması ve İran’a karşı oluşturulan cephe dışında kalması, kendi güvenliğini koruma açısından büyük önem taşıyor. Ayrıca, Mekke Anlaşması ve Bedir Mutabakatı gibi uluslararası anlaşmaların, Türkiye’nin ulusal güvenlik çıkarlarını ne şekilde etkilediği dikkatle analiz edilmeli, ‘askeri endüstriyel kompleks’in potansiyel tehlikeleri göz önünde bulundurulmalıdır.
