Zamanın tozlu sayfalarından bir ışık huzmesi gibi, Bizimtepe’deki yerleşke, Arnavutköy Amerikan Kız Koleji 1966 mezunlarını bir araya getirdi. Yüzlerinde yılların tecrübesi, gözlerinde ise unutulmaz anılar barındıran bu topluluk, hayatın akışına yeniden tutundu. Her birinin hikayesi, birer yaşam öyküsü gibiydi; o yılların heyecanları, hüzünleri ve umutları şimdi yüzlerinde derin çizgilerle okunuyordu.
Dört yılın yoğun eğitim süreci, junior college modelini yansıtıyordu. Seçmeli derslerle donatılmış, bireysel ilgi alanlarına hitap eden bir eğitim anlayışı… Ancak bu eğitim, sadece bilgi edinmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğe hazırlanmak için de bir köprü görevi görmüştü. Mezunlar arasında, Amerika’ya gidip üniversite hayatına devam etmiş olanlar da vardı. Bu buluşma, sadece bir araya gelme anı değil, aynı zamanda geçmişe bir yolculuk, geleceğe bir umut ışığıydı.
Toplantı sırasında, Beethoven’ın 9. Senfoni’sinin yankıları, yılların dostluğunu yeniden canlandırdı. Şef İbrahim Yazıcı’nın yetkinliğine hayranlık duyuldu; Hacettepe Üniversitesi Sanat Teşvik Ödülü, “Cavalleria della Soliderita” şövalyeliği ve “Yılın Orkestra Şefi” Donizetti Ödülü gibi ödüller, onun sanata olan bağlılığını ve başarılarını gösteriyordu. Orkestranın solistleri ise, performanslarıyla alkışlarla coşkuyla karşılandı. Bu müzik, sadece bir konser değil, aynı zamanda bir nostalji, bir anıydı.
