Serhat Mustafa Kılıç'ın ani kaybı, sanat dünyasının yanı sıra sevenlerini de derinden sarstı. 5 Eylül'de Kağıthane'deki evinde hayatını vuran 51 yaşındaki oyuncu, iki farklı veda yolunu takip ederek son görevine kavuşturuldu. Bu veda turu, sahne ve cami arasında yaşanan kültürel ve duygusal farklılıkları da gözler önüne serdi.
İlk veda, 7 Eylül'de Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nde gerçekleşti. Menajerinin ifadesiyle “en sevdiği yerde” bir araya gelen sevenler, Kılıç'ın eserlerine eşlik ederken alkışlarla veda etti. Sahneye Yunus Emre'den bir ilahi oratoryo düzenlemesi çalınca, oyuncunun sahnedeki son anları, onun sanatsal kimliğinin bir yansıması olarak yorumlandı. Bu veda, onun sahne hayatına olan bağlılığını ve izleyicilerle olan bağını vurgulayan bir ritüeldi. Ardından, 8 Eylül'de Ankara'da Ahmet Hamdi Akseki Camii'nde öğle namazının ardından cenaze namazı kılındı ve Karşıyaka'ya defnedildi.
Ancak bu iki farklı veda töreninin arasındaki dilsel boşluk, dikkatleri çekti. “Işıklar içinde uyu” gibi seküler ifadelerle veda edilirken, geleneksel “Nur içinde yatsın” ifadelerinin eksikliği, bir tür çelişki oluşturdu. Bu durum, sanatçıların ve sevenlerinin farklı kültürel kimliklerini bir arada barındırma çabasının zorluklarını ortaya koydu. Daryush Shayegan, bu durumu “yaralı bilinç” olarak tanımlayarak, modernleşmiş kesimlerde iki kültürel sistemin aynı kişide yan yana durmasını, bir tür çatışma olarak gördü. Kişi, hem dini hem de sanatsal geleneklere bağlı kalmaya çalışırken, bu iki kimliği birleştiremediği gibi, aynı zamanda dilsel ifadeleri de bir araya getiremedi.
Bu durum, ölümün dilin en çıplak halini sergilediği bir an olduğunu ve hazırlıkların yapılamadığını da ortaya koyuyor. İnsan, ölümle yüzleştikçe, içinden gelen ilk kelimelerle ifade etmeye çalışır. Ancak bu kelimelerin, sanatçı ve sevenlerin farklı kimliklerini yansıtması, bir tür karmaşaya neden olabilir. Kılıç'ın “ışıklar içinde uyusun” ifadesi, “nur içinde yatsın”ın seküler bir tercümesi olarak yorumlanabilir. Bu, kaçınılan kelimeyi, kaçış cümlesinin tam ortasında hayalet gibi bırakır. İnsan, sevdiğini karanlıkta bırakmak istemez, ona ışık ve huzur sunmaya çalışır. Ancak bu çaba, bazen dilin en temel unsurlarını yitirmesine neden olabilir. Bu durum, hem sanatçı hem de sevenler için bir utanç kaynağı olabilir.
Sonuç olarak, Serhat Mustafa Kılıç'ın veda turu, ölümün dilin en çıplak halini sergilediği bir anı temsil ediyor. Bu veda, sanatçıların ve sevenlerin farklı kültürel kimliklerini bir arada barındırma çabasının zorluklarını ve dilin önemini bir kez daha gözler önüne seriyor. Onun ömrünü bu toprakların hikayelerini anlatarak geçirmiş olması, rahmetli oyuncuya ve sevenlerine başsağlığı dilemekle birlikte, sanatın ve ölümün dil üzerindeki etkilerini de düşünmemizi sağlıyor.
