İstanbul’ın kalbi Fatih, adeta zamana meydan okuyan tarihi eserleriyle adını duyurmaya devam ediyor. Şehrin en yoğun bölgelerinden birinde, iş hanları ve dükkanların arasında, beklenmedik bir keşif yapıldı. Bir lokantanın bahçesinde bulunan ve üzerinde ‘Necmeddin’ adı yazılı bir mezar, hem ziyaretçilerini hem de uzmanları şaşkınlık içinde karşıladı. Bu mezar, 1453’te Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’a ilk seferine katılan gazilerden biri olan Yıldız Dede’ye aitmiş.

Mezarlıkta bulunan taşın üzerinde yer alan ‘1953’ tarihi, ziyaretçiler arasında büyük bir merak uyandırdı. Bu durum, lokantanın işletmecisi Habeş Kırmızıateş’in ilgisini çekmiş ve durumu yetkililere bildirmesini sağlamıştı. Kırmızıateş, 15 yıldır bu alanı işletiyor ve mezar taşındaki bu tarihi hatayı düzeltmek için birçok girişimde bulunmuştu. “Bizim burada en başından beri dikkat çekmeye çalıştığımız şey tarihin 1953 diye yazılmış olması. Tarihin doğru yazılması için de ilgili kurumlara başvuruda bulunduk,” diyerek, bu durumun uzun zamandır devam eden bir sorun olduğunu vurgulamıştı. İlk geldiğinde alanın bakımsız olduğunu ve büfe, saatçi gibi farklı işletmelerin yer aldığını hatırlatan Kırmızıateş, yerel yönetimlere ve vakıf yetkililerine bilgi vermiş, ancak 1953 tarihi hala taş üzerinde duruyordu.

Bu sıra dışı durum, İstanbul’un fetih hafızası açısından önemli bir değeri de ortaya koyuyor. Tarihçi yazar İlknur Bektaş, bu keşfi, “Burada İstanbul’un fetih hafızası, tasavvufi hayatı ve yüzyıllar içerisinde değişen şehir dokusu bir araya geliyor” şeklinde değerlendirdi. Bektaş, özellikle ‘Ayvansarayi’ (Hadikatü’l-Cevami – Camiler Bahçesi) adlı eserde yer alan bilgilere dayanarak, Yıldız Dede’nin (Necmeddin) fethe katılan bir asker olduğunu ve ‘Ni’mel ceyş’ ordusunun bir üyesi olduğunu ifade etti. ‘Ni’mel ceyş’ ifadesinin, Hz. Peygamber’in ‘Ne güzel ordu’ sözünden türediğini ve bu orduya dahil olan kişilerin, İstanbul’un fethiyle özdeşleştiğini belirtti. Ayrıca, bu orduya bağlı 250 kişilik bir envanterin kayıtlı olduğunu ekledi.

Bu gizemli tarih sorunu, aslında 1953 yılında yapılan bir restorasyonun izlerini taşıyordu. Tarihçi yazar İlknur Bektaş,