Ankara, sonbaharın melankolik güzelliğiyle yeniden canlanıyor. Yaprakların yavaşça yere düşüşü, akşamların serinliği ve sanatın coşkulu ritimleri, şehrin dokusuna farklı bir boyut katıyor. Son zamanlarda, şehrin sanat mekanlarını keşfederken, fotoğrafın, resmin ve müziğin peşinden giderek, bu dönüşümü yakından tanıma fırsatı buldum.
İlk duraklarımda, Çankaya Belediyesi Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi’ndeki “Bir Bakıştan Diğerine” sergisi oldu. Institut français Ankara ve Çankaya Belediyesi’nin işbirliğiyle kurulan bu mekânda, Ara Güler ve Jean Dieuzaide gibi iki fotoğraf sanatçısının 1950’ler ve 60’lardaki Türkiye tasvirleri yan yana sergileniyordu. Bu dönemde, iki sanatçının farklı bakış açılarını karşılaştırmak, fotoğrafın sadece bir anı yakalama aracı olmadığını, aynı zamanda o dönemin sosyo-kültürel atmosferini yansıtan bir araç olduğunu gösteriyordu. Ara Güler’in sokaklara ve insanlara duyduğu derin ilgi, fotoğraflarında belirgin bir şekilde hissediliyordu. Jean Dieuzaide’in ışık ve kompozisyon konusundaki ustalığı ise, fotoğrafların estetik değerini artırıyordu. Bu sergide, zamanın nasıl bir dönemin tanıklığına dönüşebileceğini ve fotoğrafların o dönemin ruhunu nasıl koruduğunu gözlemleme fırsatı buldum.
Ardından Armoni Sanat Galerisi’ne yöneldim. Burada Nuri Abaç’ın renkli ve fantastik resimlerini hayranlıkla izledim. Abaç’ın eserlerinde, tekneler, kuşlar, çiçekler ve diğer canlılar, öyle bir canlılıkla tasvir edilmişti ki, gözünüz sürekli yeni bir ayrıntıya takılıyordu. Onun düş gücü, sıradan bir dünyanın kurallarını değiştiriyor, izleyiciyi fantastik bir dünyaya taşıyordu. Abaç’ın resimlerinde, Anadolu’nun halk kültüründen, minyatürden ve Karagöz geleneğinden beslenen bir sanatsal anlayışın izleri belirgin bir şekilde görülüyordu. Resimlerindeki mizah ve canlılık, izleyiciyi hem eğlendiriyor hem de düşündürüyor, hayatın farklı yönlerini keşfetmeye teşvik ediyordu. Abaç’ın eserleri, geçmişe ve çocukluk anılarıma yol açıyor, beni o zamanların coşkusuna ve heyecanına götürüyordu.
Son olarak Valör Sanat Galerisi’ne geçtiğimde Hasan Kırdı’nın suluboya eserlerini keşfettim. Kırdı’nın resimlerinde, kıyı şeridi, balıkçı tekneleri, köyler ve eski yapılar, sakin ve dingin bir atmosferde tasvir edilmişti. Abaç’ın kalabalık dünyasından sonra, Kırdı’nın resimlerinin dinginliği ve huzuru iyi geldi. Kırdı, görüntüyü gereksiz ayrıntılardan arındırmayı başaran, ustalıkla suyun kâğıt üzerindeki izini ve ışığın renklerle ilişkisini değerlendiren bir ressamdı. Onun resimlerinde, basit bir kıyı veya eski bir evin havası, ustalıkla anlatılıyordu. Kırdı’nın resimlerinde, suluboya tekniğinin gücünü ve güzelliğini deneyimleme fırsatı buldum. Gerektiği yerde durabilen, kâğıdın beyazlığına da söz hakkı tanımak gibi suluboyanın temel özelliklerini, Kırdı’nın resimlerinde başarıyla ortaya koymuştu.
Bu sanatsal yolculuğun doruk noktası, 14 Kasım akşamı Çankaya Belediyesi Atatürk Sanat Merkezi’ndeki 3. Ahmet Say Müzik ve Edebiyat Ödülleri töreni oldu. Bu törende, edebiyat ödülü şair Hüseyin Ferhad’a, müzik ödülü ise besteci Turgay Erdener’e verildi. Yekta Kopan’ın sunumuyla gerçekleştirilen gece, Taner Alp’in hazırladığı Ahmet Say belgeseliyle başladı. Turgay Erdener’in bestelerinin Selva Erdener’in doyumsuz yorumuyla dinlenmesi, müziğin ve edebiyatın bir arada yaşanmasının ne kadar değerli olduğunu gösteriyordu. Piyano ve flüt eşliğinde sunulan konser, hem müzikseverleri hem de edebiyat meraklılarını büyüledi. Ahmet Say’ın yaşamını anlatan belgesel, onun hayatına ve eserlerine ışık tutarken, müziğin söze ihtiyaç bırakmayan o etkisini bir kez daha hissettirdi.