Kentlerin karmaşık dokusunda, insansız evler ve evsizler aynı anda var olma gerçeği, barınma krizinin boyutlarını gözler önüne seriyor. Bu eşitsizliğe karşı, Türkiye’nin ilk Kiracılar Sendikası, ilk toplantısını gerçekleştirerek, bu acı gerçeğe dikkat çekiyor ve çözüm arayışlarına başlamak için bir platform oluşturuyor.
Bostancı’da gerçekleşen ve geniş bir katılımcı kitlesinin yer aldığı etkinlikte, sendikanın kurucu üyeleri, barınma sorununu sadece bireysel bir ihtiyaç olarak değil, sistemik bir sorunun bir parçası olarak değerlendiriyor. Sendikanın moderatörlüğünü ve açılış konuşmasını yapan avukat Elif Yücel, durumun aciliyetini vurgulayarak, “Emeğimizin karşılığında insanca yaşama hakkımızın gasp edildiğini” belirtiyor. Yücel, işçi sınıfının yaşadığı zorlukları ve barınma mücadelesinin, emeğin değerini sorgulamakla eşdeğer olduğunu savunuyor. Sendikanın, sistemik sorunlarla mücadele etmeyi ve hak taleplerini hayata geçirmeyi amaçladığını vurguluyor.
Toplantıda konuşan çevre mühendisi Çağla Aydın, barınma krizinin sadece konut arzı ve talebiyle açıklanamayacağını vurguluyor. Aydın, özellikle son yıllarda artan inşaat projelerinin, barınma sorununu çözmek yerine daha da derinleştirdiğini belirtiyor. Aydın’ın örnekleri, Türkiye’deki yaşam koşullarının aciliyetini gözler önüne seriyor: Otobüslerde uyuyan öğretmenlerin hayatını kaybetmesi, kirasını ödeyemediği için evden çıkarılan işçilerin trajik öyküleri, köprülerin altında yaşam zorunda kalan yaşlıların hikayeleri… Bu örnekler, barınma sorununun sadece bir ekonomik sorun olmadığını, aynı zamanda toplumsal bir adaletsizlik olduğunu gösteriyor.
Sendika, konutun sadece bir yaşam alanı olmadığını, aynı zamanda bireylerin geleceğine, eğitimlerine, sağlıklarına ve güvenliğine etkisi olan bir unsur olduğunu savunuyor. Sendika, konutun yatırım aracı olarak kullanılmasına karşı çıkıyor ve barınma hakkının temel bir insan hakkı olduğunu vurguluyor. Kiracılar Sendikası’nın, barınma krizine karşı mücadeledeki rolünü, sadece bireysel hakları savunmakla sınırlı tutmayıp, sistemik bir değişim için de çalışacağını belirtiyor.”}çıkartılan Cemal Ertürk, soğuktan korunmak için girdiği otomobilde çıkan yangında hayatını kaybetti. Adana’da tadilat nedeniyle evden çıkartılan 72 yaşındaki Faruk amca yeni bir ev tutamadığı için köprünün altında yaşamaya başladı. Bunlar basına yansıyan sadece birkaç örnek ve bizim haber ve veri diye izlediğimiz şeyler aslında insan hayatları. Türkiye’de her gün ortalama bir kadının öldürüldüğünü biliyoruz ve kadınlar yüksek barınma masrafları sebebiyle aslında şiddet gördükleri evlerden ayrılamaz hale geliyorlar. Emekçiler açısından da kazandığı gelirin büyük çoğunluğunu barınmaya ayırdığını biliyoruz. Uzun saatler çalışılarak kazanılan asgari paraların da büyük çoğunluğu barınmaya gittiğinde bunu hayatımızdaki diğer alanlardan kısmak zorunda kalıyoruz. Eğitimden, sağlıktan, güvenli, sağlıklı gıdadan kısarak yaşamak zorunda kalıyoruz.
Peki aslında nasıl oldu da bu ev dediğimiz yani aslında barınma ihtiyaçımız olan ev bugün bu kadar kaybetme korkusuyla yaşadığımız bir yere dönüştü? Bir tarafta yüzlerce yeni siteler, rezidanslar yapılırken bir yandan biz her geçen gün daha çok barınma sorunuyla karşı karşıya kalıyoruz.
Yaşadığımız sorunu sadece bir arz talep dengesiyle ya da konut yetersizliğiyle açıklamak zaten mümkün değil. Bu kadar çok inşaat olurken bu barınma krizinin azalıyor olması gerekirdi böyle olsaydı.
Aslında bunun en önemli sebeplerinden bir tanesi, konut Türkiye’de de her zaman aslında bir yatırım aracıydı ama özellikle 80’lerden ve somut uygulamalar açısından 2000’lerden sonra adına neoliberalizm dediğimiz yeni bir süreçle birlikte aslında bütün temel haklarımızın giderek