Topraklarımızın ve insanımızın, bir zamanlar umutla doluyken bugün bir ölüm ülkesi gibi görünmektedir. Meclis, işçi ölümlerinin, çocukların acı çekeceği MESEM cehenneminin ve haksızlığa maruz kalanların sesini duyurmak için kurulan tüm platformlara karşı sessiz kalmaktadır. İşçi fabrikaları, insan hayatını tehlikeye atan tehlikeli mekanizmalardır ve bir işçi daha hayatını kaybetmektedir. HABAŞ örneği, bu durumun acı bir hatırlatıcısıdır; 19 işçi, kendi hayatlarını feda ederek, bu ülkenin karanlık bir gerçeğini gözler önüne sermiştir.
Yıllardır işçi ölümlerinin yaşandığı bu ortamda, adalet arayışları sürekli olarak reddedilmektedir. Bir siyasi aktörün, bir işçinin ölümü üzerine yas ilan etmesi, bu adaletsizliğin derinliğini göstermektedir. Bu durum, bir ülkenin insan hayatına değer vermediği ve toplumsal sorumluluklarını yerine getirmediği anlamına gelmektedir. Bir yandan, milyonlarca saatlik ‘yatırımların’ değerlendirilmesi, diğer yandan, işçinin hayatının önemsenmemesi, bu ülkenin gerçek bir çelişkiyi yansıtmaktadır.
Tarihi sendikalar, bu tür durumlarda sessiz kalmak yerine, halkın sesini yükseltmeli ve adaleti savunmalıdır. Sendikalar, işçilerin haklarını korumak, onların yaşamlarını güvence altına almak ve toplumsal sorunlara çözüm üretmek için önemli bir rol oynamalıdır. Ancak, günümüzde bazı sendikalar, sadece basın toplantıları yaparak, bu sorunlara çözüm getirmek yerine, sadece tepki göstermektedir.