Cezaevlerinin duvarları, bazen sessizliğin değil, insanlığın yükselen sesidir. ‘Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar’ serisinin son halkası olarak, tutsakların mektupları, umut, direniş ve dayanışmanın güçlü bir kanıtı. Bu makalede, Bakırköy Kadın Kapalı Hapishanesi’nden Ayşe Lerzan ve Tülin Karakullukçu’nun mayıs ayı tarihli mektuplarından, Tekirdağ 2 No’lu F Tipi Hapishanesi’nden Ali Nazik’in şiirlerinden ve diğer tutsakların yazışmalarından seçilmiş örnekler sunulmaktadır.

Ayşe Lerzan Caner Conde (Emekliler Meclisi üyesi) ve Tülin Karakullukçu, Göçmen Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği’nin kurucularından oldukları için, sivil toplum örgütü çalışmalarının yanı sıra hapishane koşullarının aciliyetini de dile getirmektedirler. Tülin Hanım’ın mektubunda, sağlık sorunlarının tedavi olanaklarından yoksun bırakılması ve mücadelenin cehennemin içinden çıkarılması vurgulanırken, sendikaların daha etkin olmaya çağrılması, hakların ve insanlık onuru için verilen mücadele anlamını güçlendirmektedir. Ali Nazik’in “Fırtınadaki Arı” adlı şiirindeki, hayatın geçiciliğini ve insanın ürüne yabancılaşmasını ele alan dizeler, düşünceyi derinleştirmeyi hedeflemektedir. Nazik’in şiirleri, kitaba bir tanıtım yazısı yazılmasını istemesiyle, edebiyat dünyasına sunulma potansiyelini artırmaktadır.

Tekirdağ 2 No’lu F Tipi Hapishanesi’nden gelen Ali Nazik’in mektubu, sadece bir şiir değil, aynı zamanda bir direniş beyanıdır. “Yalpa vurur esaretin gecesi” dizisi, hapishane koşullarının acılığını ve umudun sönmediğini ifade eder. Burak Okka’dan ve annesi/babası gibi pırıl pırıl halk insanlarından alınan mektuplar ve şiirler, hapishane duvarlarının ardındaki insanlık sesini daha da güçlendirmektedir. Bu mektuplar, hapishanelerde yazılan şiirlerin edebiyat ortamında ilgiyle karşılanacağının bir kanıtıdır ve edebiyat dünyasına yeni bir soluk getirebilir.

Hapishanelerde yazılan mektuplar, sadece bireysel çabalar değil, aynı zamanda toplumsal bir dayanışmanın da göstergesidir. Aysun Akdağ, Hatice Âşık, Yıldız Keskin, Sevcan Göktaş, Sevgi Saymaz, Nurgül, Türkân, Mesude ve Av. Aycan Çiçek’in gönderdiği çiçekli mektuplar, yaşama sevinci, direniş duygusu ve kararlılıkla dolu, insanlığın en karanlık köşesinde bile umudun yeşermeye devam ettiğini gösteren bir örnektir. Bu mektuplar, hapishane duvarlarının ardındaki tutsakların, birbirlerine destek olarak, adalete ve özgürlüğe olan inancını koruduklarını kanıtlamaktadır.