Yıllar önce, hayatın karmaşık labirentlerinde kaybolmuş gibiydim. Bir an, bulutların üzerinde uçarken, bir sonraki an dipsiz kuyuların en dibine çökmek gibi sürprizlerle karşılaştım. Evime baskınlar, casusluk suçlamaları, çocuklara ve eşe yönelik tehditler, hatta ‘biyat et ya hapsi boyla dene’ gibi karanlık sözlerle dolu bir dönem yaşadım. Yanlış anlaşılmasın, bana bu tür olaylar yaşanmadı. Ancak Denizli’deki fiziksel zorluklar, İstanbul’daki tıbbi süreçler ve ekranlardan, kitaplardan, dostlardan oluşan sanal dünyayla bağım, hareket özgürlüğümün ve ruh sağlığımın perişan halini tetikledi. Umutlarım ve mücadele gücüm yerle bir oldu. Bu süreçte, yazmayı bile unutmuş, hayatın nefes alma ve yaşama ritmini kaybettiğimi hissediyordum.

Oysa, yazmak benim için bir çıkış noktası, bir nefes alma anıydı. Tanık olmak, eleştirmek, sevinmek, öfkelenmek, paylaşmak gibi yaşamın tüm renklerini yansıtmak için bir araçtı. Yirmi gündür sessizliğe gömülmüş, hatta yazmayı tamamen bırakıp düşünüyordum. Ancak, önceki akşam beni ilk kez sokağa çıkardılar! Bu, hayatın bana sunduğu ilk mucizedir. Hayat, o günden sonra, mucizelerle doluydu. Ülkemizde böylesine hayaller kurabilen, dürüst, çalışkan, yaratıcı insanlara şahit oldum. Yaratıcılık, azim ve yetenekleriyle öne çizen gençlerin, ülkenin geleceğine ışık tutacağına inancımı güçlendirdi. Örgütlü kötülüğe, yozluğa, hırsızlığa, talana karşı duran bu insanlara hayranlık duydum.

Bu mucizevi an, Özyeğin Filarmoni Orkestrası’nın ilk tanıtım konserine denk geldi. Atatürk’ün “muassır medeniyet”, çağdaş medeniyet hayali, Hüsnü Özyeğin’in de hayaliydi. Sahnedeki konuşmalarda, bu düşüncenin gençlere nasıl destek olacağının altı çizildi. Özyeğin Vakfı ve Özyeğin Üniversitesi’ndeki çalışmaların sürekliliği hedeflenirken, Fazıl Say’ın “Hayal kurmak benden, uygulamak Fazıl’dan” sözleri, ilham vericiydi. Bu, sadece bir sanat projesi değil, aynı zamanda gelecek nesillere ilham vermeyi amaçlayan bir hareketti. Özellikle, gençlerin yeteneklerini keşfetmelerine ve geliştirmelerine katkıda bulunacak bir platformun oluşturulması, umut vericiydi.

Fazıl Say’ın orkestranın oluşum sürecini ve çalışmalarını anlatması, dinleyiciler için büyüleyiciydi. Türkiye’nin sınırlarını aşan, dünya çapında bir hedefle hareket edeceklerini vurgularken, orkestranın sadece konser vermekle kalmayıp, üniversite kampüsünde seminerler, ustalık sınıfları, söyleşiler ve performanslarla müziği yaşamın ayrılmaz bir parçası haline getireceğini açıkladı. Bu yaklaşım, müzik eğitiminin ve kültürel değerlerin gelecek nesillere aktarılması için önemli bir adım olacaktı. Ben, Fazıl Say’a olan hayranlığımı dile getirdiğimde, dinleyiciler arasında gözyaşlarını tutamadık. Bu, sadece bir konser değil, aynı zamanda bir umut ve ilham kaynağıydı. İzmir’den çocukluğumdan beri tanıdığım Hüsnü Özyeğin’e hayranlığımı ifade ederken, onun ve ailesinin Türkiye’nin aydınlık yüzü olduğunu düşündüm. Özyeğin Filarmoni’nin lansman konserine, iki kol değneğime sımsıkı sarılıp gitmem, çocukluğa vefa göstermek için bir zorunluluktu.