Yılların köşe yazarlığı tecrübesinden sonra, 29 Temmuz’da yayınladığım veda yazısında, gazetecilikten ayrılışımı, köşe yazarlığı kimliğime odaklanma isteğimi vurgulayarak ifade etmiştim. Bu ayrılığın, sevgili gazetemizin yazarlığına olan bağlılığımı azaltmayacağını, aksine bu alandaki çabamı daha da artıracağını belirtmiştim. Şimdi, hapishanelerden yükselen sesleri duyarak, bu ayrılığın anlamını yeniden değerlendiriyoruz. ‘Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar VI’ başlığı altında, insan hakları ihlalleri ve adaletsizliğe karşı duruşun bedeli üzerine bir bakış sunuyoruz.
Bu yazının odak noktası, görme engelli Hasan Basri Yılmaz’ın, Silivri Cezaevi’nden gönderdiği mektuplardır. Yılmaz, Büyükada’da Rezzan Şengül ile birlikte geçirdiği anıları, hapishane koşullarının acziyetini ve tutukluluk nedenlerini çarpıcı bir dille aktarmaktadır. Hücresinin daraltılmışlığında, sadece 2 saatlik havalandırma molalarıyla geçirdiği, vücuduna verdiği ağrıları anlatırken, adaletsizliğe ve insan onuruna saygısızlığa tanık olduğumuzu hissettiriyor. Yılmaz’ın, ‘Neden tutukluyum?’ sorusu ve kendi yanıtı, devletin keyfi uygulamalarını ve düşünce özgürlüğüne yönelik saldırıları gözler önüne seriyor.
Yılmaz’ın mektubu, sadece onun bireysel hikayesini değil, Grup Yorum’un ve diğer insan hakları savunucularının yaşadığı sıkıntıları da ortaya koymaktadır. Rezzan Şengül’ün de hapishanede tutulması, sanatçıların ve aktivistlerin ifade özgürlüğüne yönelik bir saldırı olarak değerlendirilmelidir. Aynı zamanda, İdil Kültür Merkezi’ne yapılan saldırı, TOMA’larla yapılan baskın ve Grup Yorum üyelerinin açlık grevleri gibi olaylar, Türkiye’nin insan hakları karnesinin ne kadar gri olduğunu gösteren somut örneklerdir. Bu tür eylemler, sadece bireylerin hayatlarını olumsuz etkilemekle kalmıyor, aynı zamanda toplumsal yaşamın da temel değerlerini zedelemektedir.
Hasan Basri Yılmaz’ın hikayesi, hapishanelerde tutulan diğer mahkûmların durumunu da temsil etmektedir. Engelli raporu olan İrfan Yıldız gibi, yaşamını tekerlekli sandalye sürdüren ve Adli Tıp’ın hapiste kalamaz raporuna rağmen hala hapiste olan bireylerin hikayeleri, adaletin ne kadar yozlaştığını ve insan onurunun ne kadar göz ardı edildiğini göstermektedir. Grup Yorum emekçisi Cem Kaba, Hak ve Hukukun işlemesi için çabaladığını ve hem hapishane arkadaşlarının hem de yaşlı ve yardıma muhtaç mahkûmların sıkıntılarını dile getirdiğini belirtiyor. Muharrem Cengiz’in L tipi hapishanesinden gönderdiği mektupta, engelli bir bireyin hapiste yaşam mücadelesi, adaletin ve eşitliğin ne kadar önemsenmediğini ortaya koymaktadır. Hakan İnci’nin İzmir Şakran Cezaevi’ndeki Tuğçenur Özbay’ın durumuna dikkat çekmesi, tutuklu ve mahkûmların yakalarında suçlu kimliği taşımaları gibi acımasız uygulamaların devam ettiğini gösteriyor.
