Santa Cruz de la Sierra'daki Onkoloji Enstitüsü’nün önünde, hayatının sonuna kadar bekleyen bir figür var: Martin adında, yaklaşık sekiz yıldır aynı noktada sabırla bekleyen bir horoz. Bu beklenmedik bağlılık, yerel halkın kalplerine dokunmuş ve onun hikayesi, hastanenin duvarlarında yankılanan bir anı haline gelmiş durumda.
Martin’in hikayesi, kanser tedavisi gören bir hastayla birlikte hastaneye gelmesiyle başladı. Hasta vefat ettiğinde, horoz hastanenin önünde kalmış, belki de bir daha asla ayrılmayacağını kararlaştırmıştı. Hastanenin güvenlik protokolleri izin vermese de, Martin her sabah aynı saatte, hastanenin kapısının önünde beliriyor, bu da onu çevredeki insanlar için bir simgeye dönüştürmüştü. Yerel halk, onu ‘Bolivya’nın Hachiko’su’ olarak adlandırarak, Japon köpeği Hachiko’nun, ölümden sonra evine bağlılığını hatırlatıyorlardı.
Yıllar geçtikçe Martin’in hikayesi, sadece bir hayvanın davranışıyla sınırlı kalmadı. Hastane personeli, ziyaretçiler, esnaf ve bölge sakinleri, horoza karşı duydukları empatiyle onu beslemeye ve refakat etmeye başladılar. Juan Claros gibi isimler, düzenli olarak Martin’e yiyecek getiriyor, tırnaklarını kesiyor ve horoza özel olarak yer fıstığı seviyesini de göz önünde bulunduruyorlardı. Gün boyunca hastanenin ve çevredeki dükkanların etrafında dolaşan Martin, geceleri ise yakındaki bir ağacın dallarında huzurla uyuyor, sabaha karşı yeniden hastanenin kapısına geliyordu.
Martin’in hikayesi, sadece bir hayvanın sadakatini değil, aynı zamanda insanlık arasındaki dayanışmayı ve yardımlaşmayı da temsil ediyor. Aileler, onu hastanenin gayriresmi bir sembolü olarak görüyor ve onun korunmasına özen gösteriyorlar. Ancak, horoza olan bu ilgi, sadece yiyecek ve bakımla sınırlı kalmadı; bazıları tarafından çalınan tavukları ve civcivleri geri getirme çabaları da gösteriyordu. Martin’in hikayesi, ölümün acısıyla başa çıkmak, unutulmuş anıları yaşatmak ve bir bağın sonsuzluğunu sorgulamak için bir fırsat sunuyor.
