Televizyon sektörü, reklam gelirlerinin dijital platformlara kaymasıyla karşı karşıya olduğu büyük bir çöküşün eşiğinde. Reklam pastasının yüzde 75'i artık dijital kanalların elinde, konvansiyonel kanallar ise prime time'da ayakta kalma mücadelesi veriyor. Kanal yöneticileri, dizilerin birim maliyetini karşılayamadıkları için pek çok yapımı erken yayından çekti, bazılarını ise tamamen durdurdu. Bu durum, sektörde ciddi bir panik ve belirsizlik yaratıyor.
Google ve YouTube gibi dev platformlar, reklam gelirlerinin artmasıyla birlikte denetim ve şeffaflıktan kaçmak için harekete geçti. İzlenme oranlarının takibi konusunda yapılan girişimler mahkeme tarafından reddedildi ve bu da platformların verilerini bağımsız denetimden uzaklaştırdı. Bu durum, reklam gelirlerinin gerçek oranlarının tespit edilmesini engelliyor, vergi ödeme yükümlülüklerini azaltıyor ve kazançların yurt dışına kaçırılmasını kolaylaştırıyor. Ayrıca, “Artık kimse televizyon izlemiyor” algısı yaratma operasyonları da bu yozlaşmanın bir parçası.
Bu kuralsız hegemonya, toplumun odaklandığı birçok yolsuzluk olayından daha tehlikeli bir durum yaratıyor. Özellikle Rusya-Ukrayna savaşındaki görüntüler, teknolojinin insanlık için ne kadar acımasız ve yıkıcı olabileceğine dair çarpıcı bir örnek teşkil ediyor. Dronların askerleri hedef alması, insan onuruna açık bir saygısızlık ve modern savaşın karanlık yüzünü gözler önüne seriyor. Bu tür görüntüler, savaşın gerçek maliyetini ve insan hayatına verilen değeri sorgulamamıza neden oluyor.
Diğer yandan, şehirlerimizde yaşanan yaşam tarzı değişiklikleri de toplumsal anomaliyi pekiştiriyor. İstanbul Sarıyer'de yerleştirilen esnek dubalar, trafik düzenlemesi için kullanılan bir çözüm gibi görünse de, trafiği felç eden bir sorun haline geldi. Kauçuk dubaların, sadece acil durumlar için kullanılabilmesi, trafik magandaları tarafından
