Antalya'da düzenlenen COP31 zirvesi, küresel iklim stratejilerinin yeniden şekillenmesine yönelik önemli bir platform oluşturdu. Greenpeace Heyeti Başkanı Jasper Inventor'ın liderliğindeki ekip, Türkiye ve Avustralya’nın iklim politikalarındaki eksiklikleri, finansman sorunlarını ve fosil yakıtların aşamalı olarak terk edilmesinin gerekliliğini mercek altına aldı. Zirvede, Murat Kurum ve Chris Bowen’ın açıklamaları, iklim eyleminin aciliyetine işaret etse de, somut adımların eksikliği dikkat çekti.
Toplantıda, COP31’in uygulamaya yönelik bir dönüm noktası olması gerektiği vurgulandı. “35’e 35” elektrifikasyon hedefi, yenilenebilir enerjiye geçiş için önemli bir adım olsa da, bu hedefin başarısının, elektriğin fosil yakıtların yerini alması ve 1.5°C hedefine ulaşılması için gerekli koşulların sağlanmasıyla mümkün olduğu belirtildi. Bakan Bowen’ın 1,5°C hedefi hakkında yaptığı açıklamalar, iklim krizi konusunda farkındalık yaratırken, aynı zamanda bu hedefe ulaşmanın zorluğunu da ortaya koydu. Ancak, ülkelerin işbirliği içinde hareket etmesinin ve aciliyet duygusuyla hareket etmesinin önemine de vurgu yapıldı.
İklim finansmanı müzakerelerindeki en büyük zorluk, gelişmiş ülkelerin taahhütlerini yerine getirmesi ve güven oluşturmasıyla ilgiliydi. İklim Finansmanı Çalışma Programı’nda yaşanan anlaşmazlıklar, finansmanın adil bir şekilde dağıtılmasının önündeki engelleri ortaya koydu. Avrupa’nın kamu finansmanını masaya koyması ve liderlik rolünü üstlenmesi gerektiği vurgulandı. NCQG (Bakû finansman hedefi) tarafından önerilen 2035 yılına kadar yılda 300 milyar ABD doları sağlanması ve 1.3 trilyon ABD doları kaynak tahsis edilmesi, gelişmiş ülkelerin sorumluluğunu artırmayı amaçlıyordu. Ancak, bu hedefin ne kadarının kamu kaynaklarından karşılanacağı konusunda belirsizlik devam ediyordu. Yedi büyük petrol ve gaz şirketlerinin 2026’da elde ettiği 150 milyar ABD doları karın vergilendirilmesi ve bu gelirlerin toplumsal dayanıklılığı artırmak için kullanılması, iklim adaleti açısından önemli bir öneri olarak değerlendirildi.
COP31’in somut taahhütleri arasında, güvenilir bir aşamalı çıkış planının oluşturulması, enerji sistemlerinde fosil yakıtlardan uzaklaşma konusunda ulusal planlara dönüştürülmesi, Adil Geçiş Mekanizması’nın işleyişinin başlatılması ve işçiler, yerli halklar ve dönüşümden etkilenen toplulukların kararlara katılımının sağlanması yer alıyordu. Hükümetlerin iklim kriziyle mücadele konusunda harekete geçmesini engelleyen faktörler arasında, para eksikliği, siyasi irade eksikliği ve fosil yakıt endüstrisinin etkisi olduğu belirtildi. Özellikle, gelişmiş ülke hükümetleri için en büyük engel siyasi irade olduğu vurgulandı. Bu engelin aşılması, uzun vadeli iklim stratejilerinin oluşturulması ve uygulanması için kritik önem taşıyor.”}صالح است.
