Türkiye’nin dört bir yanından yükselen bir sese kulak verin: Aliağa’da yaşanan trajik olay, işçi sağlığını ve güvenliğini merkeze alan, sistemik bir değişimin mimarı olma potansiyeli taşıyor. 18 değerli insanın yaşamını yitirdiği HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’ndaki patlama, yalnızca bir kaza değil, uzun süredir devam eden bir sorunun acı ve çarpıcı bir tezahürü olarak karşımızda duruyor.
İzmir’in Aliağa ilçesinde bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen ve 18 işçinin yaşamını sonlandıran patlama, sadece bir fabrika avlusunda değil, tüm çalışma hayatının geleceği için bir uyarı niteliğinde. İstanbul’un farklı bölgelerinde, Balıkesir’in Edremit ilçesinde düzenlenen eylemler, fabrikanın geçmişte yaşanan iş cinayetleriyle birlikte, işçi sendikaları, sivil toplum örgütleri ve emek hareketinin üyeleri tarafından gerçekleştirilen bir ortak ses oldu. ‘Artık çalışırken ölmek istemiyoruz’ sloganı, sadece bir talep değil, aynı zamanda bir isyanın, bir direnişin ifadesiydi.
Eylemlerde, HABAŞ’ın geçmişteki işçi ölümleri, yetersiz denetimler, güvenlik önlemlerinin alınmaması ve işçilerin yaşam hakkının maliyet hesabına indirgenmesi gibi konular gündeme getirildi. Soma, Ermenek, İliç ve Dilovası’ndaki benzer iş cinayetleri de hatırlatıldı. İşçilerin, patronların servetlerine servet kattığı, üretim yükünün tamamen onların omuzlarına yıkıldığı, işçi sağlığı ve güvenliğinin göz ardı edildiği ve işçilerin yaşam hakkının maliyet hesabına indirgendiği bu düzenin değiştirilmesi gerektiği vurgulandı. Bu olay, sadece bir fabrika kazası değil, aynı zamanda kapitalist sistemin işçilere dayattığı sömürünün acı bir örneğiydi.
İstanbul Emek, Barış ve Demokrasi Güçleri tarafından düzenlenen basın açıklaması, HABAŞ’taki patlamanın tüm yönleriyle aydınlatılmasını, sorumluların hesap vermesini, geçmişteki ihmallerin ve iş cinayetlerinin açığa çıkarılmasını talep etti. Türk Metal’in sorumluluğunu yerine getirmesi, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı’nın istifa etmesi, bağımsız denetimlerin yapılması, taşeronlaştırmanın sonlandırılması ve işçilerin örgütlenme haklarının güvence altına alınması gibi talepler de açıkça ifade edildi. Halkevleri, Devrimci Hareket, Umut-Sen, Kızıl Parti, Öğrenci Kolektifleri, Devrimci Gençlik Dernekleri ve Gençlik Komiteleri gibi sivil toplum kuruluşlarının da destekleri ile birlikte, bu tepki hareketi daha da güçlendi. Aliağa’da yaşanan bu olay, işçi hakları ve güvenliği konusunda farkındalık yaratma, sistem değişikliği talebini yükseltme ve işçi sınıfının örgütlenmesini teşvik etme açısından önemli bir dönüm noktası olabilir.
