Türkiye’de hukukun sınırlarının zorlandığına dair endişeler devam ederken, TİP İstanbul Milletvekili Ahmet Şık’ın eşi Yonca Verdioğlu Şık’ın gözaltına alınması, bu tartışmaları daha da alevlendiriyor. Polis, Verdioğlu Şık’ın evini basarak, hakkında cumhuriyet savcılığı tarafından yürütülen bir soruşturmanın olduğunu bildirdi. Bu olay, aile üyelerinin hedef gösterildiğini ve siyasi baskının arttığını gösteriyor.
Yonca Verdioğlu Şık, evinden alınarak sağlık kontrolünden geçirildikten sonra Çağlayan’daki İstanbul Adliyesi’ne götürülerek, ifadesinin alınmasına başlanacak. Şık’a yöneltilen suçlamaların “siyasal veya askeri casusluk” olduğu belirtiliyor. Bu durum, Şık’ın ailesinin ve çevresinin hedef alındığına dair iddiaları güçlendiriyor. Geçmişte de Şık’ın fon krizine ilişkin açıklamaları nedeniyle ailesinin hedef alındığı ve arkadaşı Ahmet Saymadi’nin tutuklandığı iddiaları dolaşıma girmişti.
Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi (SYKP) Parti Meclisi (PM) üyesi Ahmet Saymadi’nin, 5 Ekim’de ‘uyuşturucu madde kullanımını kolaylaştırma’ suçlamasıyla tutuklanması, bu gerilimin bir göstergesi. Saymadi’nin işletmeciliği yaptığı mekanda uyuşturucu aramasından sonra, hiçbir yasaklı madde bulunmamasına rağmen kendisi gözaltına alınmıştı. Bu olay, benzer iddiaların ve hedeflemenin bir örneği olarak değerlendiriliyor.
Yazarımız Barış Terkoğlu, Cumhuriyet’te yayınladığı “Ahmet hakkında konuşmamız lazım” başlıklı yazısında, Şık’a yönelik baskının arttığını vurguladı. Terkoğlu, Ahmet Saymadi’nin gözaltına alınması, kan, idrar ve saç örneği alınması gibi süreçlerin, tek şüpheli olarak gösterilerek uzatılmasına dikkat çekti. Ayrıca, Şık’a “suskunluk anlaşması” teklif edildiği iddialarının da ortaya çıktığını belirterek, “Ahmet Şık’ın fon açıklamalarının sonunda dokunulmazlığı olan Ahmet Şık değil, ‘Ahmet Şık’ın restoranının ortağı’ denen Ahmet Saymadi uyuşturucunun ve içenin olmadığı uyuşturucu dosyasında ‘kolaylaştırmak’ suçlamasıyla 33 gündür tutuklu. Belli ki ‘dokunulmazlığı olan’ Ahmet Şık’a ‘fon hançeri’ vuruluyor” yorumunda bulundu. Bu ifade, hukukun keyfiliğine ve siyasi baskının yoğunluğuna işaret ediyor.