Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, kritik bir Anlaşma değerlendirme oylaması gerçekleştirildi. Oylama sonucunda 277 kabul oyu, 118 ret oyuna karşılık 197 milletvekilinin katılımının sağlanamaması, siyasi arenada büyük bir yankı uyandırdı. Bu durum, Anlaşma’ya destek veren siyasi partilerin tutumları ve oylama sürecindeki çeşitli faktörler üzerine yoğun bir tartışma ortamına yol açtı.
Oylamaya katılımın düşük olması, özellikle ittifak ortağı partilerin tutumları açısından dikkat çekiciydi. AKP’nin 59, CHP’nin 44 ve MHP’nin 22 milletvekili gibi önemli sayıda temsilcisinin oylama sürecine katılmaması, Anlaşma’ya yönelik bir çekince veya farklı bir strateji izlendiğini gösteriyor. Hüdapar’ın 4 milletvekili tarafından da oy verilmemiş olması, bu durumun daha da genişlemesine neden oldu. Bu durum, Anlaşma’ya destek veren partilerin parlamentoda oluşturduğu ağırlığın, oylama sürecinde önemli ölçüde azalmasına sebep oldu.
Oylamaya katılmayan en dikkat çekici isim ise Milli Savunma eski Bakanı ve Genelkurmay eski Başkanı Hulusi Akar oldu. Akar, Anlaşma’nın görüşüldüğü aşamada Meclis kürsüsünden açıklama yaparak kendi duruşunu netleştirdi ve eleştirilere sert tepki gösterdi. Ancak, oylama anında sahneye çıkmaması, Anlaşma’nın savunma konularıyla ilgili olmasına rağmen Milli Savunma Komisyonu’nda değil, Dışişleri Komisyonu’nda ele alınması gibi hususlar da siyasi çevrelerde tartışma yarattı. Bu durum, Anlaşma’nın stratejik öneminin ve ilgili komisyonlar arasındaki koordinasyonun yeterince sağlanıp sağlanmadığına dair soru işaretleri yarattı.
Oylamaya katılmayan diğer önemli isimler arasında eski bakanlar Mevlüt Çavuşoğlu, Efkan Ala, Mehmet Kasapoğlu ve Mahmut Özer gibi isimlerin yanı sıra, Genel Merkez yöneticileri Ömer İleri, Kürşat Zorlu, Mustafa Şen, Ömer Çelik, Halit Yerebakan ve Ahmet Büyükgümüş gibi isimler de yer aldı. Grup Başkanvekilleri Bahadır Yenişehirlioğlu ve Özlem Zengin’in de oylamaya katılmaması, Meclis içinde Anlaşma’ya yönelik farklı görüşlerin ve stratejilerin etkili olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi. Bu gelişmeler, Türkiye’nin savunma politikasının geleceği ve uluslararası ilişkileri açısından önemli sonuçlar doğurabilir.