Muş’un kırsal kesiminde, Salih-Muhlise Çağlayan Camii’nin imamı Mustafa İlci’nin vaazı, beklenmedik bir yankı uyandırdı. İlci’nin, cami yönetimlerinin siyasi bağlantıları ve kişisel ilişkileri üzerinden suç işlemelerini örtbas etme eğilimini eleştirmesi, geniş kitlelerin dikkatini çekti. İlci’nin, ‘Benim yakınım, benim adamım, benim partimden, benim yandaşım diyerek zalimi, hırsızı, arsızı, yolsuzu örtbas ederlerse, o devlet ölür. Adalet devletin ruhudur’ şeklinde ifade ettiği vaaz, adalet anlayışına dair önemli bir tartışma zemini oluşturdu.
Konuyla ilgili diğer bir figür olan Mustafa İslam, benzer bir eleştiri getirerek, fonların sistematik olarak çalındığını savundu. İslam’ın, “Kravatlı hırsızlar, vallahi camideler, vallahi saftalar. Sizinle omuz omuza secdedeler” sözleri ve daha sonra erişime kısıtlanarak kamuoyuna duyurulması, toplumsal bir şaşkınlık yaratırken, otoriteye yönelik bir güven sorunsalını da beraberinde getirdi. İslam’ın, ‘Milyarlarca parayı alıp götürüyorlar. O paraları dürüm yapsalar, sadece para yeseler bir ömür vallahi bitiremezler’ şeklindeki açıklaması, vurguncuların yolsuzluk faaliyetlerine dair ciddi suçlamalar içeriyordu.
Bu tür olaylar, devletin şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkelerinin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor. Özellikle dini kurumların, toplumsal değerlere bağlı kalarak, yolsuzluklarla mücadelede aktif rol oynaması beklentisidir. Yönetimlerin, siyasi çıkarlarını ve kişisel ilişkilerini, kamu yararını göz ardı ederek kullanması, devletin itibarını zedeleyebilecek ciddi bir sorundur.
