Türkiye’nin son dönemlerinde, iktidardaki gücün sınırlarını aşan, kurumların ve mekanizmaların sızdırıldığı bir sürecin izleri bulunmaktadır. 2007 yılındaki Cumhurbaşkanı Gül’ün seçimiyle birlikte ortaya çıkan ‘Devlet Eşittir Parti, Parti Eşittir Lider’ anlayışı, bürokrasinin ve devletin farklı alanlarına sızan bir yapıya zemin hazırlamıştır. Bu durum, özellikle Gülen Cemaati’nin, eğitimden yargıya, orduya kadar uzanan bir ağ oluşturarak etkisini artırmasına olanak sağlamıştır.
Bu süreçte yaşanan en kritik olay, 15 Temmuz 2016’daki başarısız darbe girişimi olmuştur. Ancak bu girişimin ardında yatan siyasal ayak, uzun yıllardır devletin farklı kurumlarına nüfuz etmiş, gizli ve açık faaliyetlerini sürdürmüş bir yapı tarafından şekillendirilmiştir. Erdoğan’ın 3 Ağustos 2016’daki açıklaması, bu durumun ne kadar geciken bir fark edildiğini ortaya koyarken, iktidarın bu yapıya olan bağımlılığını kabul etmesini sağlamıştır. TBMM’de kurulan Araştırma Komisyonu’nun raporunun yayımlanamaması, bu karanlık ayağın daha da derinleşmesine ve kamuoyunun gerçekleri görmesine engel olmuştur.
Darbe girişiminden sonra, iktidar olağanüstü hal ilan ederek ‘Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ni getirdi. Bu sistem, özellikle Prof. Ersin Kalaycıoğlu’nun ‘Neo-Patrimoniyal Sultanizm’ olarak tanımladığı, tek bir kişiye bağlı bir rejim anlayışını benimsemesiyle, ülkenin siyasi ve ekonomik yapısında ciddi sorunlara yol açmıştır. ‘Fon Dolandırıcılığı’ gibi büyük vurgunların ortaya çıkması, devletin ve toplumun güveninin sarsılmasına neden olmuştur. Adalet Bakanı’nın açıklamaları, bu yapının bürokrasinin her kademesinde yer almış, ‘şebeke’, ‘örgüt’ ve ‘siyasal profiller’ olarak tanımlanan isimlerin yargı önüne sürüklenmesine zemin hazırlamıştır.
Bu karmaşık yapı, ‘siyasal profiller’ adı altında faaliyet gösteren isimlerle birlikte, devletin ve toplumun kaynaklarının sömürülmesine ve haksızlığa yol açmıştır. Bu süreçte, ‘şebeke’ ve ‘örgüt’ olarak tanımlanan yapının, ‘iltisak etmiş’ olduğu görünen bazı isimlerin, yasal işlemlerle yargı önüne çıkarılması, soruşturmanın başlangıç aşamasında olan tek tutuklama olan Fatma B. S. Kaya’nın yakalanmasıyla birlikte, bu karanlık ağın nasıl da devletin ve toplumun güvenliğini tehlikeye attığını göstermiştir.”} attı.
