Bir asırın şarkısı, 13 Ekim 1926’da İstanbul’dan Ankara’ya yükselmişti. Rudolf marka bir piyano, o günün şartlarında eşsiz bir değer taşıyordu. Bu müzik aleti, sadece bir icra zaptı değil, aynı zamanda Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki umut ve çabaların bir sembolüydü. Şirketi, 1903’te New York’ta kurulan Rudolf Piyano Şirketi’nin özel ahşap ürettikleriyle tanınan bir kuruluşu, Comendinger ailesinin İstanbul’daki köklü mağazası aracılığıyla Ankara’ya getirilmişti. Antoine Comendinger Beyoğlu’nda açtığı müzik aletleri dükkanı, o zamandan beri Osmanlı sarayına ürün tedarik ederek “Zatı Şahanenin piyano ve muzika müteahhidi” unvanını almıştı.
Yüz yılın ardından, bir müzayedede keşfedilen bir belge, bu hikayenin gerçekliğine dair çarpıcı bir kanıt sunmuştu. Cadde-i Kebir’deki (İstiklal Caddesi) Herman Komendiger Efendi’den temin edilen ve Ankara’ya nakledilen Rudolf marka piyanonun 20 bin lira karşılığında satın alındığı belirtiliyordu. Piyanonun Ankara istasyonuna ulaşmasının ardından geriye kalan ücretin İş Bankası kanalıyla ödeneceği ifade ediliyordu. Bu belge, Cumhuriyet’in ilk yıllarında sanat ve kültür alanında atılan adımların ne kadar ciddiye alındığını gösteriyordu. Piyanoyu sipariş eden Musiki Muallim Mektebi, geleceğin sanatçılarını yetiştirmek için yurt dışından en değerli müzik aletlerini getirtiyordu.
Günümüzde piyanonun nerede olduğunu kimse bilmiyor, ancak 1943’te yaşananlar, Cumhuriyet’in sanatsal mirasını bir kez daha gözler önüne seriyordu. Mamak Belediyesi’nin düzenlediği bir etkinlikte, renkli kuyruklu bir piyano, o dönemin atmosferini canlandırıyordu. Film gösterimi sırasında, sanatçıların piyano eşliğinde bestelenen melodiler, izleyicileri Cumhuriyet’in ilk yıllarına götürüyordu. Bu anlar, Cumhuriyet’in sadece siyasi bir devrim değil, aynı zamanda sanatsal bir dönüşümün de habercisi olduğunu gösteriyordu.
