Hukuk dünyasının derinliklerine bir yolculuğa çıkıyoruz! Kitapların sayfaları arasında kaybolan hayalleri, adalet arayışının karmaşıklığına taşıyan bir bakış açısı sunuyor. En sevilen eserlerin indirimli fiyatlarla okuyucuya ulaşmasının ötesinde, hukuk sisteminin iç işleyişini sorgulayan bir sorgulama yapıyoruz.
Marcel Proust’un ‘Kayıp Zamanın İzinde’ gibi devasa bir eserin, ülkenin en yetkin zekâları tarafından nasıl okunabileceği sorusu, Türkiye’deki hukukun üstünlüğü anlayışını da yeniden gözden geçirmemize neden oluyor. 3000 sayfadan oluşan bu eser, yılda kaç kez, hangi hızlarda okunuyor? Bu sorular, sadece bir eserle değil, tüm hukuki süreçlerle ilgili temel bir soruyu da gündeme getiriyor: Adalet, hangi hızda ve hangi derinlikle sunulabiliyor?
Türkiye’de hukuk sistemi, 2025 Faaliyet Raporu’na göre hâkim başına 767 dosya ile karşı karşıya. Bu, günde 3 dosyayla ilgilenmek anlamına geliyor. Ancak dosya sayısının, dosyanın gerçek karmaşıklığını yansıtmadığını, daha önemli olanın dosyanın içeriği ve hacmi olduğunun altını çiziyoruz. Yapılan hesaplamalar, bir hâkimin yılda 300 bin sayfaya kadar okuması gerektiğini gösteriyor. Bu rakam, yapay zeka platformlarının tahminleriyle desteklenirken, gerçek değerin 500 bin sayfayı bulabileceği de belirtiliyor. Bu durum, adaletin sunulma hızını ve hâkimlerin üzerindeki iş yükünü çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor.
Bu senaryo, insan beyninin kapasitesini ve konsantrasyonu da göz önüne aldığında, oldukça iddialı bir tablo çiziyor. Bir insanın günde 8-9 saat çalışması ve bu süre içinde 1200-2000 sayfayı okuması, sadece fiziksel olarak mümkün değil, aynı zamanda bilişsel olarak da büyük bir zorluk teşkil ediyor. Hukuk sisteminin, bu tür abartılı beklentilere dayanmaması gerekiyor. Anayasa Mahkemesi’nin bile, bazı durumlarda “okunmadan” karar verebildiği gerçeği, adaletin her zaman kusursuz ve hızlı olamayacağını gösteriyor. Bu durum, sistemin daha şeffaf ve hesap verebilir bir hale getirilmesi gerektiğini vurguluyor.
