Cesur insanların son hesaplaşması, bazen şüphe ve gerilim dolu bir düello gibi şekilleniyor. Korkakların kılıç yerine hançer taşımaları, kamuoyunda adaletsizlik algısını derinleştiriyor. Gazeteyi açtığımızda, Yeni Şafak’ta Aydın Ünal’ın görüşlerini okuyoruz. Dünya görüşlerimiz farklı olsa da, fon konusundaki tepkilerden duyduğu rahatsızlık, haklı bir eleştiri oluşturuyor. Televizyon ekranlarında İçişleri Bakan Yardımcısı Bülent Turan’ı dinlerken, benzer bir hassasiyetin paylaşılan bir camiada da hissedildiğini görüyoruz.
İki isimle birebir tanışıklığımız olmasa da, fikirlerine katılmasam bile, bir gün aramızda ihtilaf çıkma ihtimali, şehir meydanında bir düello sahnesi gibi görünüyor. Ben kılıç kullanmayı bilmediğim için kesinlikle yenilgem olurdum. Ancak, bir düelloda ölmek, beni korkutmazken, başka bir şey beni derinden sarsıyor. Pazartesi günü Onlar programında, masadaki üç arkadaşım, fon krizindeki muhalefetin sessizliğini eleştiriyordu. Bu eleştirileri haklı buluyorduk. Muhalefetin, Fatma Betül Sayan Kaya gibi isimleri ilan ederken, yeni isimler için milatlar verip sonra geri çekilmesi, kabul edilemezdi.
Kamuoyunun gözünde, bazı milletvekilleri, iktidarla yumruk yumruğa savaşan, kamuoyu önünde “açıklıyorum” diyerek en kritik dosyaları duyuran, cesur ve kararlı isimler olarak görülüyordu. Ancak son dönemde, bu vekillerin garip bir sessizlik orucu içindeydi. Süreçlerin içinde olduğumuz için biliyorduk ki, muhalefetin televizyonlara iyi reyting getirmesiyle bilinen bazı vekiller, çeşitli bahanelerle ekranlarda görünmeyi reddediyordu. Bu durum, kamuoyunda şüphe uyandırıyordu. Masadaki arkadaşlarım, dokunulmazlıkları nedeniyle suskunluktan duydukları rahatsızlığı dile getirirken, ben bu eleştirileri derinlemesine düşündüm. Önümdeki telefona gelen bir mesajla, gerçekle yüzleştim. TBMM’de uzun yıllardır çalışan bir arkadaşım, “Neler olduğunu anlamıyor musunuz” diyordu. “Neler oluyor” diye sordum. Başladı anlatmaya... Vekillerin dokunulmazlığı vardı, evet; haklarında soruşturma açılması için bile izin alınması gerekiyordu. Bir vekilin konuşurken “Başıma bir şey gelir mi” diye düşünmesine gerek yoktu. Ailelerinin dokunulmazlığı yoktu; bazı vekillerin eşleri hedef alınmıştı, bazı çocuklarına ağır saldırılar yapılmıştı. Kimi özel hayatıyla, kimi iş ilişkileriyle sınanmıştı. Kısacası vekillere dokunulmazlıkları nedeniyle dokunulamazken, aileleri ve özel arkadaşlıkları ya da ilişkileri hedef oluyor, vekiller kıskaca alınıyordu. Bu durum, onların susturulmalarına neden oluyordu.
Programın sonunda, “Artık Ahmet hakkında konuşmamız lazım” dedim. Sosyal medyayı takip ediyorsanız, Ahmet Şık’ın fon krizi üzerinden adalet bakanı ile kavga halinde olduğunu biliyorsunuz. Çeşitli ithamlarda bulunuyor. Ancak, daha önce de bakanlar ve vekiller arasında sert polemiklere tanık olduk. Konumuz bu değil. Bakanlar da isterlerse vekillere yanıt verebilir, dava açabilir, karşı iddialarda bulunabilir. Konumuz bu da değil. Önümdeki mahkeme dosyası farklı. Kapağını açmadan önce gördüğümüz şey, Ahmet Şık hakkında sosyal medyada bir trol saldırısının başladığını oldu. Geçmişinden bugüne, yaşamına dair çeşitli meseleler hakkında “belaltı” denen ithamlar yapıldı. Bu kadarına bile artık alıştık derken, eşi ve kızı hakkında devletin elinin altındaki bilgiler kullanılarak elde edilebilecek bazı meseleler ortaya döküldü. Aile üyelerinin gözaltına alınacağı konuşulurken, Ahmet Şık düştü, kalp krizi geçirdi. Bu saldırı yüzünden demiyorum, ama bu saldırıyla aynı anda olmasını kalp doktorlarının “stresten uzak dur” demesinden dolayı da tesadüf olarak görmüyorum. Sosyal medyada, Ahmet Şık’ın bir restorana ortak olduğu yazıldı. Restoranda ortağı olduğu söylenen Ahmet Saymadi hakkında trol hesaplardan bir dizi itham sıralandı. Bir restorana ortak olmak da suç değildi.
