Türkiye’nin kalbi, yemyeşil tarlaları ve bereketli topraklarıyla her zamanki gibi gümbür gümbür atıyor, ancak bu ses artık bir umut şarkısı değil, bir çığlık, bir feryat… Üreticiler, yıllardır süren bu sessiz çığlığın artık duyulmaz hale gelmemesiyle yüzlerinde derin bir umutsuzlukla karşı karşıyalar. Bir köylü çocuğunun gözünden, bu manzarayı izlerken yüreğinin burkulduğunu, kalbinin acı dolu bir şekilde kıpırlandığını hisseden anlatıcı, kırsalın derdine tanıklık ediyor.
Üzüm bağları Salihli’nin ve Alaşehir’in ümitlerini bir kez daha suya düşürüyor. Ürünün tarlada çürümesi, bir umutsuzluk denizine dönüşmüş durumda. “Ürünü alan yok, tarlada çürüyor” diye ağlayan üzüm üreticileri, yıllardır süren bu çaresizliği, artık dert yanmayı bıraktı. Elma üreticileri ise aynı acı çekecek şekilde ağaçlarını silkip, düşen ürünleri yere seriyor. “Ürünü alan yok, tüccarın verdiği fiyat, ürünleri toplama parasını karşılamıyor” diyerek çaresizliklerini dile getiriyorlar. Zeytin üreticileri, Akhisar başta olmak üzere her yerde zeytin toplamayı bırakmış durumda. “Fiyatlar amele parasını bile karşılamıyor” diyerek, çözüm arayışlarına başlamışlardır. Şeker pancarı üreticileri de, özelleştirilen fabrikaların keyfiliğinden ve fiyatlardan şikayet ederek çözüm bekliyorlar. Hayvan besicileri ve süt üreticileri de zararına çalışmaktan bıkmış, işi bırakmayı ciddi olarak değerlendiriyorlar. İncir, kavun ve karpuz üreticileri de ürünlerinin para etmediğini, zarar ettiklerini dile getiriyor. Narenciye üreticileri ise ürünün para etmemesi nedeniyle ağaçları kesmeye başlamışlardır.
Bu trajik tablo, geçmişte var olan ve kırsalın refahı için çalışan kurumların kapatılmasıyla daha da derinleşiyor. TarİŞ, köylünün ürettiği incir, pamuk ve zeytin gibi ürünleri değerlendirerek kırsal ekonomiye önemli katkılar sağlamıştı. Ancak, TARİŞ’in işlevsiz duruma getirilmesiyle birlikte, ülke ekonomisi büyük bir kayıp yaşadı. TEKEL’in satılması ve fabrikaların kapatılması, Ege Bölgesi’ndeki onlarca şarap fabrikasının kapanmasına ve ABD’den, Şili’den şarap ithalatının artmasına neden oldu. Et Balık Kurumu, hayvancılık ve et üretimi için kurulmuştu, ancak daha sonra kapatılarak Et ve Süt Kurumu kuruldu ve bu kurum, yandaş şirketlere ithal et üzerinden para kazandırmaya yönelik bir mekanizma haline getirildi. Şeker fabrikaları da tek tek satıldı ve fabrikaların derdi üreticinin pancarını değerlendirmek değil, “En fazla nasıl kar ederim” oldu. Fındık piyasasını ise artık İtalyan firması Ferrero belirliyor. Bu durum, üreticilerin umutsuzluğunu daha da artırıyor.
