Avrupa kıtasındaki diplomasi havzelerinde yeni bir kriz patlak verdi. İsrail yönetiminin Batı Şeria'ya yönelik giriş kısıtlamaları, İngiliz milletvekillerinin sınırda yaşanan zorlukları ve ardından gelen diplomatik tartışmaları, Londra ile Tel Aviv arasındaki ilişkilere yeni boyutlar kazandırdı. 26 Ekim’de Ürdün üzerinden Batı Şeria’ya geçiş girişiminde bulunan parlamenter heyeti, Allenby Köprüsü’nde İsrailli güvenlik güçleri tarafından durduruldu. Bu durum, seçilmiş temsilcilerin uluslararası görevlerini yerine getirememesi konusundaki endişeleri artırmış, İngiltere’de bu konuya ilişkin tartışmaları alevlendirmiştir.
Heyet üyeleri, yaklaşık sekiz saat boyunca sorgulanmış ve bölgeye girişleri engellenmişti. Filistinli sivil toplum örgütleriyle diyalog kurma, Birzeit Üniversitesi’ndeki araştırmalara katılma ve zeytin hasadı sırasında yaşanan saldırıları yerinde inceleme amacıyla gerçekleştirilen bu ziyaret, İngiltere Parlamentosu’nda da büyük tepki çekmişti. İngiltere Dışişleri Bakanı Ed Miliband, konuyu İsrail yetkilileriyle görüşerek, seçilmiş parlamenterlerin uluslararası görevlerini yerine getirme hakkının önemsenmesi gerektiğini vurgulamıştı. Ancak İsrail Büyükelçiliği, heyet üyelerinin sınır görevlileriyle işbirliği yapmadığını ve ziyaretlerinin amacına dair yanlış bilgiler verdiklerini iddia etmiş, bu da gerilimi daha da derinleştirmişti.
Batı Şeria’daki en acil sorunlardan biri, Filistinlilerin tarım alanlarına erişiminin giderek zorlaşması ve yasa dışı İsrailli yerleşimcilerin gerçekleştirdiği saldırılar oldu. Ramallah, Nablus, El Halil ve çevresindeki Filistin köylerinde zeytinliklere yönelik sabotaj eylemleri, ağaçların tahrip edilmesi, hasadın engellenmesi ve tarım araçlarının çalınması gibi olaylar, bölgedeki ekonomik yaşamı ciddi şekilde etkilemişti. Birleşmiş Milletler’in verilerine göre, 1 Eylül ile 19 Ekim 2026 tarihleri arasında zeytin hasadıyla bağlantılı 272 yerleşimci saldırısı meydana gelmişti. Bu olaylarda bir Filistinli hayatını kaybetti, 200’den fazla Filistinli yaralandı ve 3 bin 200’den fazla zeytin ağacı ve fidan zarar görmüştü. Filistin toplumunda zeytincilik, yalnızca ekonomik bir faaliyet değil, aynı zamanda ailelerin toprakla kurduğu derin kültürel ve tarihi bağın da önemli bir parçasıydı. Bu nedenle tarım arazilerine erişimin engellenmesi, sadece üretim kaybına değil, kırsal yerleşimlerin sürdürülebilirliğinin de tehlikeye girmesine yol açıyordu.
İsrail yönetimi, Batı Şeria üzerindeki politikalarını, güvenlik operasyonlarıyla sınırlı kalmayan, daha kapsamlı bir toprak ve nüfus stratejisi olarak uyguluyordu. Yerleşim alanlarının genişletilmesi, Filistinlilerin evlerinin yıkılması, bazı kırsal toplulukların yerinden edilmesi ve ulaşım hatlarının askeri kontrol altında tutulması, bölgenin coğrafi bütünlüğünü ciddi şekilde tehdit ediyordu. Bu durum, Birleşmiş Milletler ve uluslararası insan hakları kuruluşları tarafından, İsrail’in uygulamalarının Filistinlilerin temel haklarını ihlal ettiği ve zorla yerinden edilme riskini artırdığı gerekçesiyle eleştirilmesine neden oluyordu. Özellikle Doğu Kudüs çevresindeki E1 yerleşim projesi, Filistin yerleşim bölgeleri arasındaki bağlantıyı koparma potansiyeli nedeniyle uluslararası tepkilere yol açmıştı. Bu gelişmeler, Batı Şeria’da uzun vadeli siyasi ve demografik dönüşümlerin yaşanabileceğine işaret ediyordu. İngiltere’nin İsrail politikasında, ekonomik yaptırımlara odaklanma eğilimi artarken, bu durum, bölgedeki gerilimin daha da tırmanmasına zemin hazırlıyordu.
