Son dönemde kamuoyunda büyük yankı uyandıran ve adalet arayışını merkeze alan iddialar, hukukun temel prensiplerine dair önemli tartışmaları da beraberinde getiriyor. Özellikle, soruşturma süreçlerinin gizliliğinin korunması ve bireylerin masumiyet karinesinin uygulanması gibi konularda yaşanan eksiklikler, evrensel hukuk ilkeleri çerçevesinde yeniden değerlendirilmeye değer. Bu durum, yargının bağımsızlığı ve imparyalizminin sağlanması için yapılan çabalarla da doğrudan ilişkilidir.
AKP’nin, fon vurgununa karışan 214 kişinin belirlenmesiyle ortaya çıkan tartışmalar, uzun süredir devam eden yargı bağımsızlığı sorununu daha da belirgin hale getirmiş. Yargıda siyasallaşma ve bağımsızlığın kaybedilmesi, yıllardır yargısız infazların yaygınlaşmasına ve hukukun üstünlüğünün zedelenmesine zemin hazırlamıştır. Bu süreçte, ‘lekelenmeme hakkı’ ve ‘masumiyet karinesi’ gibi temel hukuki haklar, sadece belirli politik ihtiyaçlar doğrultusunda hatırlanmakta, gerçekte bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin korunması amacıyla kullanılmamaktadır. Bu durum, geçmişte yaşanan FETÖ kumpasları sırasında onurları zedelemek amacıyla yapılan iftira kampanyalarına benzer bir tablo ortaya çıkarmaktadır.
Özellikle, Ergenekon ve Balyoz davaları sırasında ortaya çıkan ve yandaş medya tarafından yayılmaya yönelik iftira ve komplo teorileri, hukukun üstünlüğüne ve adalet anlayışına ciddi zarar vermiştir. Şimdi adı geçenlerin, geçmişte iddialarla yıpratıldıkları ve hayatlarının sonunu cezaevinde geçirmiş kişilerle aynı hukuki haklara sahip olması, adalet arayışının önemini bir kez daha ortaya koymaktadır. Hukukun çifte standartlarının ve anayasaya aykırı uygulamaların, toplumda güvensizlik ortamına yol açtığı da göz ardı edilmemelidir. Anayasanın temel ilkeleri, herkesin kanun önünde eşit olduğunu ve suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kimsenin suçlu sayılamayacağını açıkça ifade etmektedir.
