2002 yılına ait ilginç bir mühendislik hamlesi, Idaho eyaletinin yol altyapı sorunlarına çözüm arayışında ortaya çıkmıştı. Bölgedeki yoğun cam atık birikimi, bu uygulamanın temel motivasyon kaynağı olmuştu. Yaklaşık 300 ton cam atığın, doğrudan bir yol projesinde değerlendirilerek hem atıkların dönüşümüne katkı sağlanırken, aynı zamanda yeni bir yol yapım yönteminin test edilmesi hedeflenmişti.
Bu süreçte, özellikle şişe ve kavanozlar gibi cam ürünler, küçük parçalara ayrıştırılarak kum ve çakıl benzeri bir yapıya dönüştürülmüştü. Elde edilen yaklaşık 300 ton kırılmış cam, yolun 60 metre uzunluğundaki bir bölümüne, 20 ila 30 santimetre derinliğinde bir tabaka halinde yerleştirilmişti. Bu yöntem, kırılmış camın yol yüzeyinin bir parçası olmaktan ziyade, yolun altında bulunan dolgu sisteminin bir elemanı olarak görev yapmasını sağlıyordu.
Bu yaklaşımın ardındaki temel neden, kırılmış camın, uygun şekilde işlendiğinde yol yapımında kullanılan doğal malzemelerle benzer özellikler sergileyebileceğiydi. Ancak, camın işlenmesi için gereken maliyet, bölgede bol bulunan doğal taş ve çakılı kullanmaktan daha yüksek olduğu için, uygulamanın yaygınlaşması için önemli bir engel oluşturuyordu. Bu durum, maliyet faktörünün, bu deneysel yöntemin uygulanmasında kısıtlayıcı bir unsur olduğunu gösteriyordu.
İlginç bir gelişme olarak, 24 yılın ardından kırılmış camın Idaho'da yol yapımında kullanılabilecek bir malzeme olarak kabul görmesi, büyük bir sürpriz oldu. Idaho Ulaştırma Dairesi'nin teknik şartnamelerinde, geri dönüştürülmüş camın yol dolgularında ve belirli standartları sağlayan kırılmış camın granüler alt temel ve temel katmanlarında kullanılmasına izin verildi. Ancak, 2002'de yapılan bu denemeyi değerlendiren, 24 yıllık performans raporlarının bulunmaması, uygulamanın uzun vadeli başarısını kesin olarak doğrulamayı imkansız kılıyordu. Bu uygulamanın, günümüzde eyaletin resmi yol yapım standartlarında yer alması, deneysel bir yöntem olarak başladığının güçlü bir kanıtı olarak kabul edilebilir.
