Kilis'in bağlıklarında yaşananlar, Türkiye'nin tarım sektöründeki hassasiyetleri ve üreticilerin karşılaştığı zorlu koşulları gözler önüne serdi. Üzüm üreticileri, yıllardır süren maliyet artışlarına rağmen Ziraat Odası'nın belirlediği alım fiyatlarının, üreticinin emeğini ve verimini adil bir şekilde karşılamadığını iddia etti. Bağlarda toplanan üreticiler, sembolik bir eylem olan ‘üreticinin selası’nı okuyarak, durumun ciddiyetini ve taleplerini vurguladılar.
Bu üzüm, sadece bir meyvenin ifadesi değil, aynı zamanda üreticinin yıllarca süren emeğinin, sabrının ve hayallerinin bir yansımasıydı. 11 lira gibi bir fiyata, uzun saatler süren işin, alın teri ve doğanın mucizesi olan üzümün karşılığı olmadığını belirten üreticiler, bu durumun sektörün geleceği için ciddi bir tehdit oluşturduğunu savundu. ‘Bu yıl üzüm öldü, inşallah gelecek seneye tekrar dirilir’ diyerek, umutlarını ve direncini korudular.
Çiftçilerin dilekçelerinde mazot, gübre ve işçilik gibi girdi maliyetlerindeki aşırı artış da yer aldı. 100 lira gibi astronomik bir mazot fiyatı, gübre ve işçilik maliyetleriyle birleşince, üreticinin geçimini sağlaması neredeyse imkansız hale geldi. Bu durum, çiftçinin alım fiyatlarındaki düşüşe ek olarak, ekonomik bir krize dönüştü. Üreticiler, devlet desteğinin arttırılmasını ve tarım sektörünün desteklenmesini talep ederek, sürdürülebilir bir üretim için gerekli koşulların sağlanmasını beklediklerini vurguladılar.
Üreticilerin çağrısı, sadece Kilis'e özgü bir sorun olmanın ötesinde, tüm Türkiye'nin tarım sektörünü ilgilendiren bir konuydu. Türk çiftçisinin, ülke ekonomisine önemli katkılar sağladığı ve ülkemizin kalkınmasına önemli rol oynadığı gerçeği göz ardı edilmemeliydi. Çiftçinin desteklenmesi, sadece bir ekonomik ihtiyaç değil, aynı zamanda milli güvenlik ve ülke bütünlüğü açısından da önemli bir stratejik hedefti. Üreticinin sesine kulak vermek ve tarım sektörüne yönelik politikaları yeniden gözden geçirmek, ülkemizin geleceği için bir yatırım anlamına geliyordu.
